Στη σειρά Within Snowglobes, η ματιά του αρχιτέκτονα στρέφεται προς το μικροκλίμα της απομόνωσης: έναν φανταστικό, ειρωνικό κόσμο από γυάλινες σφαίρες, όπου κάθε χαρακτήρας κατοικεί έναν προσωπικό περιορισμό. Η ίδια η σφαίρα λειτουργεί ως εικονικός αρχιτεκτονικός φλοιός, ένας περιορισμένος χώρος που διατηρεί αμετάβλητο το εσωτερικό του κλίμα: τις εμμονές, τους φόβους και την ακινησία των ενοίκων του. Ο σαρκαστικός τρόπος με τον οποίο αποδίδονται οι ανθρώπινες αδυναμίες παραπέμπει σε μια καρικατούρα του σύγχρονου αστικού τοπίου: κοινωνίες εσωστρέφειας, μηχανικής επανάληψης, άπραγων φιλοδοξιών. Κάθε γυάλινη σφαίρα αποτελεί μια μικροδομή του ψυχικού τοπίου, έναν αρχιτεκτονικό μικρόκοσμο υπαρξιακής αναστολής. Η ματιά του αρχιτέκτονα δεν αποτυπώνει εδώ έναν φυσικό χώρο, αλλά ψυχολογικά κελιά, όπου η διάταξη του περιβάλλοντος και η παγίδευση των χαρακτήρων ενσαρκώνουν έννοιες όπως η απραξία, η απάθεια και η εσωτερική αποξένωση. Το έργο επεκτείνει την αισθητική και εννοιολογική γλώσσα της κινηματογραφικής δουλειάς “UNTIL THE NEXT DAY”, δημιουργώντας ένα σύνολο που συνδέει τον αρχιτεκτονικό εγκλεισμό με την καθημερινή ανθρώπινη ακινησία. Μέσα από το σκοτεινό χιούμορ και την ειρωνική απόσταση, η σειρά εγείρει το ερώτημα: ποια είναι τα όρια του χώρου που εμείς οι ίδιοι χτίζουμε γύρω μας; Και πότε ο χώρος παύει να είναι καταφύγιο και γίνεται κλουβί;