Το unSOCIAL MEDIA αναδεικνύει την αναδιάρθρωση του προσωπικού και κοινωνικού χώρου στην ψηφιακή εποχή, με τρόπο που θυμίζει αρχιτεκτονική ανάλυση του οικείου και του δημόσιου. Η κάμερα – ως βλέμμα – παρατηρεί τον κοινό χώρο, το δωμάτιο, όχι ως τόπο συνάντησης, αλλά ως κελί απομόνωσης, γεμάτο αόρατα εμπόδια. Ο χώρος δεν ενώνει, διαχωρίζει. Το κοινό κρεβάτι, η πιο φορτισμένη σκηνή εγγύτητας, μετατρέπεται σε πεδίο αποξένωσης. Ο «τρίτος χαρακτήρας» – η οθόνη – λειτουργεί σαν νέος κεντρικός άξονας διάταξης του χώρου και της προσοχής, αντικαθιστώντας τη μεταξύ τους σχέση με μια σχέση προς το άυλο και απρόσωπο ψηφιακό. Η ματιά του αρχιτέκτονα στο έργο αυτό διακρίνει πώς η τεχνολογία αναδομεί τα όρια του σώματος, της επικοινωνίας και της συνύπαρξης. Ο φυσικός χώρος χάνει τη δυναμική του ως πεδίο σύνδεσης· αναδύεται η εικονική αρχιτεκτονική της απομόνωσης, όπου η παρουσία δεν συνεπάγεται συνάντηση. Το έργο αποτυπώνει έτσι μια σύγχρονη, άυλη τυπολογία αποξένωσης. Η εικαστική του δύναμη έγκειται στην ανάδειξη του τρόπου με τον οποίο η ψηφιακή κουλτούρα οικοδομεί νέες «κατοικήσεις» της μοναξιάς, ανατρέποντας την παραδοσιακή λειτουργία του χώρου και τη σημασία της εγγύτητας.