Το Virus διερευνά πώς η ύπαρξη και η ταυτότητα δεν είναι δεδομένα, αλλά αμφισβητούνται και διαμορφώνονται μέσα από πολύπλοκες επιρροές και συγκρούσεις – είτε αυτές προέρχονται από το ίδιο το μυαλό, συμβολισμένο από το μελάνι-ιό, είτε από θεσμούς όπως η θρησκεία. Όπως ο αρχιτέκτονας σχεδιάζει και οργανώνει χώρους που διαμορφώνουν την εμπειρία και τη σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον του, έτσι και το έργο εστιάζει στο πώς το άτομο «κατοικεί» μέσα στον δικό του εσωτερικό χώρο, που διαμορφώνεται από δυνάμεις εξουσίας, πίστης και προσωπικής πρωτοτυπίας. Η χρήση του μελανιού ως μεταφορά για τον «ιό» ή «καρκίνωμα» που επηρεάζει το μυαλό, καθώς και η παρουσία της θρησκευτικής μουσικής, φέρνουν στην επιφάνεια μια δυναμική αντίθεση μεταξύ καταπίεσης και ελευθερίας, προκαλώντας έναν διάλογο για την αυθεντικότητα και τον αυτεξούσιο προσδιορισμό του εαυτού – μια συζήτηση που η ματιά του αρχιτέκτονα στον χώρο της τέχνης μπορεί να αναδείξει μέσα από τη διαχείριση του αόρατου και του αφηρημένου.