Αυτό το έργο συνδέεται με τη θεματική της έκθεσης μέσα από την σχεδιασμένη θεατρικότητα του βλέμματος και της μορφής, αλλά και μέσα από τη δομική επεξεργασία της ταυτότητας στον χώρο της εικόνας. Οι κοπέλες με τα λευκά πρόσωπα και τα μακριά μαλλιά δεν είναι απλώς πορτρέτα· είναι κατασκευές, σχεδόν σκηνικά αρχέτυπα, που ισορροπούν μεταξύ προσώπου και μάσκας, προσώπου και δομικού συμβόλου. Η ματιά τους διαπερνά τον θεατή με έναν αρχιτεκτονικό αυστηρότητα, ενώ η έντονη αντίθεση των χρωμάτων – λευκό/μαύρο – λειτουργεί σαν γραμμική αρχιτεκτονική χάραξη σε έναν καμβά-πεδίο. Η απουσία ρούχων δεν λειτουργεί ως γυμνότητα, αλλά ως αφαίρεση περιττών πληροφοριών, σαν να αποδομείται το περιβάλλον μέχρι να μείνει ο σκελετός της ταυτότητας: βλέμμα, χείλη, πρόσωπο. Πρόκειται για ένα εικαστικό σχέδιο που μεταφράζει την ψυχολογική αρχιτεκτονική της γυναικείας μορφής. Η ματιά του «αρχιτέκτονα» εδώ εντοπίζεται στον τρόπο δόμησης μιας συναισθηματικής και ταυτοτικής εικόνας, όπου κάθε στοιχείο εξυπηρετεί τη συνολική σύνθεση, την ισορροπία και τη δύναμη της έκφρασης. Σε αυτό το έργο, η θηλυκότητα δεν απεικονίζεται, αλλά κατασκευάζεται. Και όπως ένας αρχιτέκτονας σχεδιάζει δομές, έτσι κι εδώ, ο καλλιτέχνις οικοδομεί εσωτερικούς κόσμους πάνω στην ένταση ανάμεσα στο βλέμμα και τη σιωπή, το φως και το σκοτάδι, το σώμα και το σύμβολο.