Αυτό το έργο εγγράφεται άμεσα στη θεματική της έκθεσης καθώς προσεγγίζει την έννοια της κατασκευής της ταυτότητας ως αρχιτεκτονική δομή εξουσίας. Όπως ο αρχιτέκτονας οργανώνει τον χώρο επιβάλλοντας μορφές, ιεραρχίες και όρια, έτσι και το έργο παρουσιάζει το πρόσωπο ως πεδίο επιβολής, πειθαρχίας και κανονικοποίησης. Οι γυναικείες μορφές, “ευθυγραμμισμένες” πίσω από σιδεράκια, λειτουργούν σαν δομικά στοιχεία ενός μηχανισμού καταστολής, όπου η κάθε ατομικότητα περιορίζεται εντός μιας αυστηρής φόρμας – μιας ψυχοκοινωνικής «πρόσοψης». Η φιγούρα-τέρας, σαν αρχιτεκτονικό κέντρο ελέγχου, φέρει μια μορφή σχεδόν τοτεμική, όπου η παραμόρφωση λειτουργεί σαν ειρωνική αναφορά στην υπεραπλούστευση της ανθρώπινης έκφρασης όταν εξαναγκάζεται να συμμορφωθεί. Το γέλιο της εξουσίας – άλλοτε απελευθερωτικό – εδώ μεταστρέφεται σε κατασταλτικό μορφολογικό εργαλείο, που απεικονίζεται εικαστικά αλλά ταυτόχρονα δομείται συμβολικά. Η «ματιά του αρχιτέκτονα» εδώ δεν είναι απλώς σχεδιαστική, αλλά κριτική και πολιτική. Είναι η ματιά που αναγνωρίζει πώς οι κοινωνικές δομές –όπως κι οι αρχιτεκτονικές– διαμορφώνουν σώματα, βλέμματα και ταυτότητες, και θέτει το ερώτημα: πώς απελευθερώνεται η ατομικότητα μέσα από την αποδόμηση αυτών των δομών; Το έργο λειτουργεί έτσι ως μια εικαστική τομή ανάμεσα στην αισθητική, την κοινωνική μηχανική και την ψυχολογική αρχιτεκτονική της καταπίεσης.
Υπέροχο θα ήθελα να δω περισσότερα εργα του δημιουργού. Πολύ ωραίο