Στο έργο «Διελεύσεις», ο χώρος δεν είναι απλώς φυσικός· είναι δομημένος, κωδικοποιημένος και ανακατασκευασμένος μέσα από τεχνολογικά και αφηγηματικά πρωτόκολλα. Η ματιά του αρχιτέκτονα εδώ δεν περιορίζεται στον τρισδιάστατο χώρο, αλλά μετατοπίζεται προς ένα νέο, ψηφιακό τοπίο, όπου η μορφή, η κίνηση και η ύπαρξη διαμορφώνονται μέσα σε ένα περιβάλλον πληροφοριών και ενέργειας. Η έννοια της χωρικής μετάβασης – θεμελιώδης για τον αρχιτεκτονικό στοχασμό – μετασχηματίζεται σε μια εσωτερική τοπολογία, μια αλληλουχία από πραγματικότητες: από τη βιολογική παρουσία στην ηλεκτρονική αντανάκλαση του εαυτού. Οι Τιτάνες, ως κρατούμενοι-φορείς ενέργειας, κινούνται σε έναν παράλληλο χωροχρόνο, όπου η ανθρώπινη εμπειρία γίνεται εργαλείο παραγωγής και το σώμα αρχιτεκτονείται εκ νέου ως πηγή δεδομένων. Η εικονική αίθουσα αναμονής που δεν αναγνωρίζεται ως φυλακή, εγείρει ερωτήματα για τη συνειδητότητα, τον έλεγχο, αλλά και την αντίληψη του χώρου όταν αυτός αποστερείται των υλικών του ιδιοτήτων. Η μορφολογική ρευστότητα και η τοπολογική αστάθεια του ψηφιακού περιβάλλοντος συνθέτουν μια νέα γλώσσα σχεδιασμού: ασταθής, προσαρμοστική, φαινομενολογική. Η ματιά του αρχιτέκτονα λειτουργεί εδώ ως εργαλείο ανίχνευσης του άυλου: μεταφράζει χωρικά τις ψυχολογικές και τεχνολογικές παραμέτρους της ύπαρξης. Το έργο φέρνει στο προσκήνιο τη σύγκλιση της αρχιτεκτονικής με την επιστημονική φαντασία, την ηθική της τεχνολογίας και τη φιλοσοφία του εικονικού. Σε έναν κόσμο όπου η ενέργεια και η συνείδηση συνδέονται μέσω προγραμματισμένων μορφών ζωής, ο αρχιτέκτονας μετατρέπεται σε σχεδιαστή πραγματικοτήτων.