Αναγωγή του καρτούν και του σχεδίου από τον κόσμο των sketchbooks σε πίνακα και ζωγραφικό έργο με ακρυλικά. Η ανάγκη για κωμικότητα είναι κάτι που ίσως περνάει απαρατήρητο στις μέρες μας και στο πως διεξάγουμε την καθημερινή μας ζωή. Περιμένουμε πότε θα έρθει η Παρασκευή βράδυ και τρέμουμε την Δευτέρα πρωί. Χωρίς να το καταλάβουμε σιγά σιγά χάνουμε την μαγία της ύπαρξης, της επαφής, της σύνδεσης. Καταπατάμε τις ανάγκες και τα αθώα θέλω ενώς εσωτερικού παιδιού που με κάθε ευκαιρία μας καλεί να του δώσουμε προσοχή. Η κωμική έκφραση, το γέλιο, τα αστεία είναι μια υποτιμημένη γιατρειά για τον αργό πνευματικό θάνατο. Με τον πίνακα αυτό ήθελα να εκφράσω την αγωνία μου για αυτό το πνιγηρό συναίσθημα με τον πιο κωμικό και μαγικό τρόπο που μπορούσα. Ένα χαμόγελο πάντα αρκεί για την καλυτέρευση της ζωής μας• το πρώτο βήμα από χιλιάδες για την σταδιακή αναβάθμιση της καθημερινότητας μας. Έτσι, η «κωμική ζωγραφική» δεν είναι απλώς ένα στυλιστικό σχόλιο, αλλά μια συνειδητή παρέμβαση στη δομή της καθημερινής ύπαρξης — μια αρχιτεκτονική πράξη με εικαστικά μέσα. Έτσι, η «κωμική ζωγραφική» δεν είναι απλώς ένα στυλιστικό σχόλιο, αλλά μια συνειδητή παρέμβαση στη δομή της καθημερινής ύπαρξης — μια αρχιτεκτονική πράξη με εικαστικά μέσα.