Ομάδα φοιτητών: Αλεξάνδρα Σαπουντζή, Νικόλαος Σπηλιωτόπουλος, Μαργαρίτα Τόγια.
Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών.
Το φαρμακείο του 2030 μοιάζει με ένα κιτ πρώτων βοηθειών. Ένας συμπαγής πυρήνας με όλες τις λειτουργίες που χρειάζεται ένα ανθρωποκεντρικό φαρμακείο. Ο πυρήνας αυτός έχει την δυνατότητα να προσαρμόζεται σε οποιονδήποτε χώρο τον ακουμπήσεις. Η ιδέα έχει αναπτυχθεί και στις δύο προτάσεις για να δείξει ακριβώς αυτή την καινοτομία της προσαρμογής σε διαφορετικούς χώρους. Ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά αυτού του πυρήνα, εκτός από την προσαρμογή του σε χώρους, είναι η ιδιότητα να εξαπλώνεται ανάλογα με τις ανάγκες. Σε διαφορετικά σενάρια ο πυρήνας καταφέρνει να εξασφαλίσει ότι χρειάζεται το φαρμακείο.
Το 2030 οι άνθρωποι της γειτονιάς περπατάνε προς το κοινοτικό φαρμακείο, είναι απόγευμα μετά την δουλεία και έχει αιμοδοσία. Φοράνε τα καλά τους και οδεύουν με χαρά προς αυτήν την σημαντική συνάθροιση. Τα παιδιά θα δουν τους φίλους τους και οι μεγάλοι, γνωστούς και συναδέλφους, είναι το γεγονός που περιμένουν μέρες.
Το φαρμακείο είναι το σημείο που έχει πάρει τον ρόλο που είχε κάποτε το καφενείο της γειτονιάς, έχει πάρει τον ρόλο της πλατειάς. Είναι ένας χώρος αφιερωμένος στην υγεία, όχι νοσοκομείο, ούτε ιατρείο, είναι ένα πολιτιστικό κέντρο με πολυάριθμες λειτουργιές αφοσιωμένες στον άνθρωπο. Μορφολογικά, το φαρμακείο αυτό είναι παρόμοιο με αυτό της δίπλα γειτονιάς και με όλα τα άλλα, διότι το φαρμακείο του 2030 δεν είναι ένα κατάστημα που αποσκοπεί να διαφοροποιηθεί από τα υπόλοιπα και να προσελκύσει τον πελάτη. Ο επισκέπτης επιδιώκει να έρθει, διότι η συμμέτοχη του στις δράσεις που λαμβάνουν χώρο
σε αυτό, είναι κάτι σαν κοινωνική υποχρέωση πλέον.
Ο πυρήνας που απλώνεται
Το φαρμακείο του 2030, είναι στην ουσία ένα εργαλείο, ένας πυρήνας, ένα κουτί. Ένα κουτί πρώτων βοηθειών σαν αυτό που υπάρχει σε κάθε σπίτι. Βρίσκεται κλειστό σε ένα ντουλάπι και όταν έρθει η στιγμή, βγαίνει από εκεί, τοποθετείτε σε μια επιφάνεια και ανοίγει, βγαίνουν από μέσα του φάρμακα, εργαλεία, σύνεργα και απλώνονται γύρω του, ως ότου αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Εκείνη την ώρα ασυναίσθητα, δημιουργείται μια νέα συνθήκη, ένα αυτοσχέδιο φαρμακείο. Έτσι ακριβώς ο ‘generic’ πυρήνας τοποθετείτε μέσα σε ένα κτήριο, ένα διαμέρισμα, ένα κέλυφος και ανοίγει, εξαπλώνεται και διαμορφώνεται ανάλογα με τις ανάγκες, δημιουργώντας ένα φαρμακείο.
Προσαρμοστικότητα όμως υπάρχει σε όλες τις κλίμακες. Στην πρώτη κλίμακα, αφορά τον ίδιο τον πυρήνα, που ακουμπάει σε οποιοδήποτε κτήριο . Σε δεύτερο επίπεδο αφορά τα δωμάτια που είναι σχεδιασμένα αυτόνομα, σαν εργαλεία, κολλάνε το ένα δίπλα στο άλλο, σαν κομμάτια πάζλ φτιάχνοντας πάντα τον τέλειο συνδυασμό για κάθε χώρο. Και τέλος ο ίδιος ο εξοπλισμός των δωματίων, καρέκλες που κουμπώνουν άριστα σε ανοίγματα στις κάθετες επιφάνειες, επιφάνειες/γραφεία που περιστρέφονται και κλείνουν, αφήνοντας περισσότερο ελεύθερο χώρο για πιο κοινωνικές χρήσεις.
Ακολουθώντας τον σχεδιασμό του Alvar Aalto στο Paimio Sanatorium, μέχρι και η τελευταία λεπτομέρεια οφείλει να σχεδιάζεται για τον συγκεκριμένο σκοπό. Οι καρέκλες, “Paimio chair”, ως άμεση αναφορά στον αρχιτέκτονα, αλλά και οι καμπύλες στα τελειώματα των ντουλαπιών και στις επιφάνειες των πάγκων. Η αποφυγή των αιχμών, σε συνδυασμό με τα ανακυκλωμένα πυρίμαχα υλικά, αποτρέπουν την συγκέντρωση σκόνης και επιτρέπει την αποτελεσματικότερη απολύμανση, διότι πέρα από όλα τα άλλα είναι ένας χώρος αφιερωμένος στην υγεία, οφείλει να είναι καθαρός.
Όψη του πάγκου υποδοχής με ένα φαρμακοποιό έτοιμο να εξυπηρετήσει οποιοδήποτε πελάτη. Ένας πελάτης ψωνίζει, ενώ πραγματοποιείται σεμινάριο στο φαρμακείο. Ένας γιατρός έχει προσκληθεί να μιλήσει για τους κινδύνους του καπνίσματος για την υγεία. Στο πίσω μέρος μια μητέρα έχει ραντεβού για ενημέρωση σχετικά με το θηλασμό στο δωμάτιο φροντίδας.
Πλευρική όψη του ‘Πυρήνα’. Η αίθουσα φροντίδας και η αίθουσα σύντομης φροντίδας είναι ανοιχτές. Ένας ασθενής βρίσκεται στο δωμάτιο φροντίδας για να κάνει ένα εμβόλιο, ενώ άλλοι πελάτες περιμένουν στο στο δημόσιο τμήμα του φαρμακείου.
Όλα είναι οριοθετημένα δωμάτια, εκτός από ένα, το FREE SPACE, διότι στο κοινοτικό φαρμακείο, λειτουργεί ως ‘καθιστικό της γειτονιάς’. Αυτό πλέον δεν είναι ένας αυστηρά οριοθετημένος χώρος μέσα σε ένα κτήριο, αλλά ο αρνητικός χώρος γύρω από τις υπόλοιπες λειτουργιές του πυρήνα. Και αυτό διότι δεν είναι ένα αποστειρωμένο δωμάτιο στο κέντρο, αλλά ένας ελεύθερα μεταβαλλόμενος χώρος προς χρήση του επισκέπτη, που σιγά σιγά απλώνεται έξω από τα όρια του κτηρίου που το περιβάλλουν και αγγίζει όλη την γειτονιά, όλη την πόλη.
Όψη του πάγκου υποδοχής. Σενάριο κανονικής βάρδιας, μια κυρία συζητάει ποιο προϊόν θα πρέπει να αγοράσει με τον φαρμακοποιό πάνω από τον πάγκο υποδοχής, ένας άνδρας περιμένει υπομονετικά για το ραντεβού του για τον εμβολιασμό. Ένα νεαρό αγόρι φεύγει μετά τον τραυματισμό του αντιμετωπίστηκε από τον φαρμακοποιό στο τμήμα βραχείας περίθαλψης, μετά από μία επείγουσα επίσκεψη από το σχολείο. Στο πάνω όροφο, ακριβώς έξω από το εργαστήριο, δύο συνάδελφοι συνομιλούν.
Πλευρική όψη του ‘Πυρήνα’. Το δωμάτιο φροντίδας είναι κατειλημμένο από μια νεαρή κοπέλα που συζητά με τον φαρμακοποιό. Ένας άνδρας πάνω από τον πάγκο υποδοχής, μόλις αγόρασε προϊόντα ομορφιάς ως δώρο για ένα επερχόμενο πάρτι γενεθλίων. Έξω από το κτίριο πλησιάζει μια γυναίκα για το ραντεβού της για θηλασμό.
